Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010
Ένας Ινδός ζητιάνος πέθανε σε μια πολύ μεγάλη πόλη ...
Ο ζητιάνος πέθανε πάμπτωχος και μίζερος ζητιανεύοντας στο ίδιο μέρος για σαράντα χρόνια. Οι άνθρωποι στη γειτονιά πήραν το πτώμα του και το έκαψαν μαζί με τα κουρέλια του. Επειδή θεώρησαν ότι μετά από σαράντα χρόνια ζητιανιάς πρέπει να είχε βρωμίσει πολύ την γειτονιά, έσκαψαν στο σημείο που πάντα κάθονταν, για να καθαρίσουν και να πετάξουν την βρώμα.
Κι έζησαν μια μεγάλη έκπληξη. Αν ζούσε ο ζητιάνος θα είχε τρελαθεί ! Βρήκαν ένα κιούπι γεμάτο χρυσές λίρες ακριβώς κάτω από το σημείο που συνήθιζε να κάθεται ο ζητιάνος.
Σκέφτομαι μήπως σήμερα μπορώ να κάνω μια καλή αρχή κοιτάζοντας γύρω και μέσα μου βαθιά, να βρω αυτό που δεν περιμένω...θησαυρό που δεν ξέρω τι μπορεί να είναι...
Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010
Υπάρχει μία γη, όπου τα όνειρα
δεν είναι εγκλωβισμένα στη σκιά του ύπνου
Και οι άνθρωποι πάντα στέκονται στην ίδια θέση
Σαν απολιθωμένα ταξίδια, γυρεύοντας
μια καλύτερη γη...!
Γιώργος Ασλάνογλου
κύμα με κύμα μεγαλώνει ο ωκεανός κι η μέρα μου χαμόγελα
ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑ 
κάνετε κλικ στη φωτογραφία για να πάθετε "πλάκα"
Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010
"...Ανοίγοντας την πόρτα, ένα πυκνό σύννεφο καπνού δραπέτευσε στονκαθαρό, ψυχρό αέρα 
της πλατείας και χάθηκε στα φύλλα του γέρο- πλάτανου. Μέσα στο καφενείο, άπραγοι, χωρίς καμιά ανάγκη να γεμίσουν τον χρόνο τους, κάθονταν δυο τρεις γέροντες, μια παρέα πέντε αντρών γύρω στα τριάντα και δυο πιτσιρίκια του δημοτικού με τις σάκες πεταμένες στο πάτωμα. Κάπνιζαν όλοι εκτός από τα παιδιά και η ατμόσφαιρα θύμιζε θάλαμο αερίων. Αυτόματα το μυαλό μου δημιούργησε την εικόνα ενός Αμερικάνου περιηγητή, που μπαίνει σ' αυτό το καφενείο και παθαίνει νευρικό κλονισμό από το πολιτισμικό σοκ που του προκαλεί ένας λαός που αδιαφορεί τόσο κραυγαλέα για όλες τις σπουδαίες ανακαλύψεις της επιστήμης, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις ανήκουστες βλάβες που προκαλεί το κάπνισμα στον άνθρωπο. Τον βλέπω να κοιτάζει γεμάτος αηδία αυτόν τον βάρβαρο κόσμο που γράφει επιδεικτικά στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις οδηγίες των πιο έγκυρων οργανισμών υγείας του κόσμου, την αναμφισβήτητη αυθεντία των πανεπιστημίων της αυτοκρατορίας - νιώθω το στομάχι του να σφίγγεται από τη θέα των παιδιών που εισπνέουν παθητικά τον βαρύ καπνό των βαρβάρων, που παραβαίνουν με τόση επιδεικτική αδιαφορία τους νόμους και τις οδηγίες της αυτοκρατορίας, αδιάφοροι, όχι μόνο για τη δική τους υγεία, αλλά και για την υγεία αυτών των αθώων πλασμάτων, αυτών των τόσο αδύναμων και τρυφερών οργανισμών που κάθονται μαζί τους - αισθάνομαι έντονα τη ναυτία του νεοϋρκέζου τουρίστα και νιώθω κάτι που πολύ σπάνια νιώθω πλέον γι αυτόν τον λαό: νιώθω υπερηφάνεια!
Ξέρω πως ακούγεται υπερβολικό να δηλώνει κανείς πως νιώθει υπερήφανος ως μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων που αμφισβητεί ανερυθρίαστα την αυθεντία της επιστήμης, μένει αδιάφορος απέναντι στην τρομοκρατία που του ασκείται από την κρατική προπαγάνδα, που τυπωμένη φαρδιά πλατιά στα πακέτα των τσιγάρων, κραδαίνει τον τρόμο της ασθένειας και του θανάτου (που την ντύνουν με το όμορφο όνομα της πληροφόρησης), αδυνατεί να καταλάβει αυτό το νέο φρούτο του κράτους- μαμά που ενδιαφέρεται για το καλό μας και θεσπίζει νόμους για τη σωτηρία μας και καγχάζει στα μούτρα αυτής της νέας ηθικής, όπου καλό είναι ό,τι αποφασίζει το κράτος πως είναι καλό - ξέρω πως ακούγεται υπερβολικό, αλλά εντελώς μεταξύ μας: αν κάπου υπάρχει μια μικρή ελπίδα για τον σύγχρονο άνθρωπο, αυτή βρίσκεται κρυμμένη στην λέξη ανυπακοή. Που είναι κόρη της μητέρας όλων των λέξεων που ξυπνούν από τον λήθαργο της σύγχρονης αφασίας, την αυθάδικη φύση του ανθρώπου: της αμφισβήτησης."
Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010
Εδω και μέρες διαλογίζομαι επί ενός σοβαρότατου κοινωνικού προβλήματος, μιας σύγχρονης κοινωνικής μάστιγας -χειρότερης από τη μάστιγα των ναρκωτικών- ενός κοινωνικού τέρατος το οποίο στο μυαλό μου συνοψίζεται στο εξής ερώτημα:
"πόσο ψωνάρα μπορεί να είναι κάποιος συμπολίτης και συνάνθρωπός μας ώστε να συμμετέχει στην δημόσια διαβούλευση για το φορολογικό νομοσχέδιο και να πιστεύει ότι η γνώμη του θα μετρήσει?"
Πόσο ουτοπικός, πόσο ζντούπ, πόσο ζονκ, πόσο άκυρος, πόσο γκαου-μπίου πρέπει να είναι κάποιος για να νομίζει ότι οι κυβερνώντες θα κάτσουν να συζητήσουν την αποψάρα του? Ότι θα κάτσουν στα σοβαρά να συνομιλήσουν μαζί του -με κίνδυνο να μην εξυπηρετήσουν τα ταξικά συμφέροντα στην υπεράσπιση των οποίων είναι ταγμένοι ψυχή τε και σώματι?
Από την άλλη, όντας ουμανιστής εγώ ο ίδιος, μπαίνω στη θέση των διαχειριστών του opengov.gr και αναρωτιέμαι:
Συνεχίζουν άραγε οι διαχειριστές να έχουν μαλλιά ή έχουν καραφλιάσει?
Συνεχίζουν να ακούνε κανονικά ή έχουν κουφαθεί?
Η ψυχική τους υγεία πως είναι? Έχουν αρχίσει τα ψυχοφάρμακα, ή όχι ακόμα?
Ή, αντίστροφα:
Δεδομένου ότι το γέλιο μακραίνει τη ζωή, ποιό είναι άραγε το προσδόκιμο μακροβιότητας των διαχειριστών του opengov.gr?
14.866 συμπαθέστατοι συνάνθρωποί μας, λέει, έχουν καταθέσει τις αποψάρες τους σχετικά με ένα δικαιότερο φορολογικό νομοσχέδιο. Εύγε τους.
Μερικοί μάλιστα, υποθέτω πως εκπροσωπούν σωματεία, συλλόγους κλπ, ως εκ τούτου μάλλον είναι πολύ μεγάλος, ανησυχητικά μεγάλος, ο αριθμός των συνανθρώπων μας που έχουν την εντύπωση ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να ακούσει την αποψάρα τους.
(Ίσως, μάλιστα, θα πρέπει να προστεθούν και κάποιες επιπλέον απόψεις που λόγω ακαταλληλότητας δεν δημοσιεύτηκαν... Οπότε, σε τέτοια περίπτωση, μιλάμε για τραγικά μεγάλο αριθμό).
Το ερώτημα όμως είναι: όλοι αυτοί μαζί, αθροιστικά, πόσα λεφτά έχουν?
Διότι ο υπουργάρας μας, τις προάλλες το είπε καθαρά, απευθυνόμενος στον Τσίπρα:
"Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 45 δις, θα συνομιλούσα μαζί του. Εφόσον όμως δεν έχει 45 δις ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάω να συζητήσω με τους τραπεζίτες".
Με άλλα λόγια, είπε έμμεσα στους συνανθρώπους μας που συμμετέχουν στην ανοιχτή διαβούλευση του opengov.gr: "Μαστόρια, αν είχατε 45 δις, θα άκουγα την αποψάρα σας. Εφόσον δεν έχετε 45 δις, σας γράφω κανονικότατα και θα κάνω ό,τι μου πουν οι τραπεζίτες".
Τι έκατσαν λοιπόν και έχασαν χρόνο και φαιά ουσία για να διατυπώσουν την αποψάρα τους οι συμπαθείς συνάνθρωποί μας?
Γιατί δεν πήγαν για ψάρεμα?
Γιατί έκατσαν και έγραψαν τας απόψεις των και δεν πήγαν για ψάρεμα?
Σάματις θα τους πάρει κάποιος στα σοβαρά?
Πόσο ουτοπικός, πόσο ζντούπ, πόσο ζονκ, πόσο άκυρος, πόσο γκαου-μπίου πρέπει να είναι κάποιος για να νομίζει ότι -εφόσον δεν έχει στην τσέπη 45 ζεστά δις- οι κυβερνώντες θα κάτσουν να συζητήσουν την αποψάρα του?
Ειλικρινά αναρωτιέμαι σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας...
Εντάξει, κι εγώ είμαι οπαδός της ουτοπίας, αλλά όχι κι έτσι...
γράφει ο PRKLS
Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010
Ο Φλεβάρης είναι ο δεύτερος μήνας του έτους, δηλαδή είναι μετά τον πρώτο μήνα και πριν τον τρίτο μήνα. Στην αρχή ονομαζόταν Βλεφάρης επειδή τότε τα βριλ έπαιζαν με τα βλέφαρα τους. Μερικά από τα επιτεύγματα που πραγματοποιήθηκαν αυτόν τον μήνα είναι η γέννηση του Φέτος, η εκτόξευση του πρώτου παγωτού πυραύλου στον Άρη και το χτίσιμο του αγάλματος για τον Άγνωστο Τεμπέλη.
Κατά άλλη εκδοχή πήρε το όνομα του από αρχαίες τελετουργίες όπου στον βωμό τής Βαρεμάρας μυριάδες πιστοί έκοβαν ομαδικά τις φλέβες τους.
Φρικηπαίδεια....θέλει ρώτημα???
ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑ 
Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010
Πέρασαν δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια από την μεγαλύτερη ήττα του ελληνισμού μετά το 1974 και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.
Δεκατέσσερα χρόνια από τον εξευτελισμό του Ελληνισμού στα ΙΜΙΑ.
Το κράτος το ελληνικό, βγήκε και μας είπε μετά από έρευνα, ότι ήταν ...ατύχημα η πτώση του ελικοπτέρου.
Είμαστε όμως αρκετοί συνέλληνες, που πιστεύουμε ότι τα γεγονότα έγιναν ακριβώς έτσι:
Στις 31 Ιανουαρίου του 1996, Τούρκοι κομάντος αποβιβάζονται σε ελληνικό έδαφος, το καταλαμβάνουν, κατεβάζουν την Ελληνική σημαία και υψώνουν την Τουρκική, σκοτώνοντας τρεις Έλληνες αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού - Χ.Καραθανάσης, Ε.Γιαλοψός, Π.Βλαχάκος- που βρίσκονταν σε υπηρεσία αναγνώρισης του εχθρού με το ελικόπτερό τους.
(Το παραμύθι για το 'βέρτιγκο', μόνο ο Πάγκαλος το πιστεύει πια ... )
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Σημίτης ευχαριστούσε τους Αμερικανούς μέσα στη βουλή των Ελλήνων.
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, από...την ημέρα που ο τότε Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών έλεγε στον αρχηγό των Ελληνικών Ενόπλων δυνάμεων να οπισθοχωρήσει και να πει στον ελληνικό λαό ότι την μέχρι τότε τιμημένη Ελληνική σημαία 'την πήρε ο αέρας'!!!
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια από τότε που το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ αναγνώρισε 'γκρίζες ζώνες' στο Αιγαίο.
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, από τότε που οι μικροί μας ηγέτες ψέλλιζαν δικαιολογίες στον παγωμένο ελληνικό λαό του τύπου: 'τι να κάνουμε, να σκοτωθούμε για μια βραχονησίδα';
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια πέρασαν, από τότε που οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, άφησαν να πέσει στα χέρια του εχθρού ελληνικό έδαφος, χωρίς μάχη!!!
Την ώρα που ο Τουρκικός Ιμπεριαλισμός έκανε επίδειξη δύναμης στους μοιραίους και άβουλους Έλληνες ηγέτες, εκείνοι ως απάντηση, του γυρνούσαν τα γερασμένα τους γυμνά οπίσθια, τα παραγεμισμένα με πλούσιο ραγιαδισμό και δειλία!
Το χειρότερο όμως κακό που έγινε τότε στον ελληνικό λαό, το βλέπουμε σε όλο του το μεγαλείο σήμερα: ένα άβουλος λαός που σιωπά σε κάθε προσβολή που του γίνεται, πότε από τους Τούρκους, πότε από τους Σκοπιανούς και τους λοιπούς φίλους του!
Με την βοήθεια των ΜΜΕ, ο ελληνικός λαός αποκοιμήθηκε όλα αυτά χρόνια και θεωρεί πλέον την υποστολή της ελληνικής σημαίας και την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ...;αυτονόητη, ως αντάλλαγμα λίγων μηνών ειρήνης και ηρεμίας!!!
Εδώ φτάσαμε ! Στον πάτο του βαρελιού της εθνικής μας ξεφτίλας:
Να θεωρούμε την αξία της ειρήνης, ως μεγαλύτερη από την αξία της υπεράσπισης της πατρίδας!!!
Να επιδοκιμάζουμε την ειρήνη και όχι την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!
Φτάνει πια!
Όχι άλλα ΙΜΙΑ!
Τιμή και δόξα στους ήρωες Έλληνες αξιωματικούς που έπεσαν για την πατρίδα!
απλά αντιγράφω το περσινό άρθρο... γιατί και Η ΔΟΞΑ και η ΠΡΟΔΟΣΙΑ παραμένουν οι ίδιες...
Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010
Η Αϊτή χτυπήθηκε αλύπητα από τον σεισμό
Κάθε φτωχός και η μοίρα του.
Ο πολύς κόσμος έτρεξε να συνδράμει από το υστέρημά του και το πλούσιο συναίσθημά του σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν και υποψιάζομαι ότι δεν θα τους ήθελαν για γείτονες.
Οι ΗΠΑ βρήκαν ευκαιρία να την κουτουπώσουν, και πολύ φοβάμαι ότι θα καρπωθούν όλες τις συνδρομές, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.
Στις 5 Μαρτίου του 2001, βασίλεψαν για πάντα, κάτι τεράστια πράσινα υγρά ματάκια. Αιτία, μια πολύ σπάνια αρρώστια που μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο στο Μεμόριαλ των ΗΠΑ. Οι γονείς του μικρού Παναγιωτάκη άνοιξαν έναν λογαριασμό στην ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, όπου γνωστοί, φίλοι και άγνωστοι από όλο το πανελλήνειο, κατέθεσαν χρήματα και μαζεύτηκε το ποσό των 296.404 ευρώ.
Το ποσό ήταν αρκετό για να μεταφερθεί ο μικρός Παναγιωτάκης στην Αμερική μαζί με έναν γονιό του, για να υποβληθεί σε θεραπεία.
Αλλά, η Εθνική Τράπεζα και το υπουργείο Υγείας δεν αποδέσμευαν τα λεφτά.
ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ.
Θα μου πείτε, στο δικαστήριο δεν κρίθηκε κανείς ένοχος και ότι οι γονείς πήραν αποζημείωση 2 εκκατομύρια ευρώ.
Όποιος φίλος αναγνώστης μπορεί να τιμολογήσει μια παιδική ψυχούλα, καλύτερα να μαζέψει τα μπογαλάκια του από αυτή την σελίδα.
Σήμερα ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλλης θα ήταν 12 ετών. Μπορεί να μην πετύχαινε η θεραπεία. Μπορεί, αλλά δεν έγινε καν η προσπάθεια.
Διότι ο Παναγιωτάκης τελικά έπασχε από την ανίατη γραφειοκρατία.
Γιατί τα λέω όλα αυτά, και τι σχέση έχουν;
Διότι ακούγοντας από το πρωί σε ραδιοφωνική μετάδοση τους εργολάβους και σωτήρες του πλανήτη και της Αϊτής, μου ήρθε στο μυαλό ο Παναγιωτάκης.
Όση βοήθεια και να μαζευτεί, δεν πρόκειται να πάει εκεί που πρέπει όταν πρέπει.
Για τους εργολάβους και σωτήρες του πλανήτη και της Αϊτής, αλλά και τους εργολάβους και σωτήρες της ζωής μας το παρακάτω τραγουδάκι.
Διότι χωρίς κέρδος από την εργολαβία, κανείς δεν σου δίνει σημασία.
αντιγράφω από τον Simple Man
Ένας Ινδός ζητιάνος πέθανε σε μια πολύ μεγάλη πόλη ...
Ποια η διαφορά υπηκόοτητας και...
Άγωστος θησαυρός ζητά να τον...
Άγωστος θησαυρός ζητά να τον...
