CLOUDCONNECTED

Καλή θητεία μωρό μου...

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Διάβαζα στο Σταύρο το άρθρο για τη σύγχρονη γυναίκα.Κι όταν ξεπέρασα τις συνήθεις διαφωνίες μου με το φεμινισμό και την καριερίστα γυναίκα, γύρισα να κοιτάξω πίσω μου μα είδα την καρέκλα άδεια. Σηκώθηκα ασυναίσθητα να δω πού είναι και δεν τον άκουσα τόση ώρα, μα πριν κάνω δυο βήματα στάθηκα και θυμήθηκα...3 μέρες φαντάρος. Συνειδητοποίησα ότι είμαι ίσως υπερβολική, ότι δε δικαιολογείται να στενοχωριέμαι, να δακρύζω το πρωί που βλέπω το άδειο κρεβάτι, αφού θα έπρεπε να το έχω συνηθίσει κι από άλλες φορές. Μα ξέρω καλά πως τούτη τη φορά δεν θα γυρίσει το ίδιο.Όχι γιατί ο στρατός κάνει τους άντρες ούτε γιατί η σχέση μας δεν θα είναι η ίδια...αλλά γιατί μετριέται με τον εαυτό του εκεί μέσα, με τις σκέψεις και τη μοναξιά του, με την κοινωνικότητα και τη μικροκοινωνία του στρατοπέδου. Και θα βγει νικητής και έμπειρος, θα έχει δημιουργήσει σχέσεις από το μηδέν, θα τα έχει βγάλει πέρα με ένα σύστημα και μια νοοτροπία που δεν έμαθε, θα μάθει να υπακούει ακόμα και στα παράλογα, θα μάθει ότι η ελευθερία του νου και η καλή σχέση με τον εαυτό μας είναι ίσως ό,τι μας απομένει κάθε φορά.

Μου λείπει...κι ας ακούγεται εγωιστικό ή μελό...μου λείπει γιατί ίσως είναι ο ρόλος που έχω χαρεί όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου. Γιατί αυτή η σχέση που χτίσαμε μεγαλώνοντας ο ένας τον άλλο είναι ό,τι πιο σταθερό γνώρισα. Γιατί έβγαλε από μέσα μου ό,τι καλύτερο έχω : υπομονή και συγχωρητικότητα. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο, έτσι νιώθω κι ας είμαι ακόμα στην αρχή του δρόμου. Με έμαθε να ακούω τους άλλους, να τους υπολογίζω, να δίνω χώρο στις σκέψεις τους, να δίνω χρόνο στο πλησίασμά τους, να πιστεύω στις δυνατότητες του ανθρώπου, να σέβομαι τον μικρό, τον φαινομενικά ασήμαντο, να μην έχω έπαρση......

Μικρούλη μου

From green to red our days pass by
Waiting for a sign to tell us why
Are we dancing all alone?
Collect some stars to shine for you
And start today there are only a few
The sign of times my friend