Η Αϊτή χτυπήθηκε αλύπητα από τον σεισμό Κάθε φτωχός και η μοίρα του. Ο πολύς κόσμος έτρεξε να συνδράμει από το υστέρημά του και το πλούσιο συναίσθημά του σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν και υποψιάζομαι ότι δεν θα τους ήθελαν για γείτονες. Οι ΗΠΑ βρήκαν ευκαιρία να την κουτουπώσουν, και πολύ φοβάμαι ότι θα καρπωθούν όλες τις συνδρομές, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Στις 5 Μαρτίου του 2001, βασίλεψαν για πάντα, κάτι τεράστια πράσινα υγρά ματάκια. Αιτία, μια πολύ σπάνια αρρώστια που μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο στο Μεμόριαλ των ΗΠΑ. Οι γονείς του μικρού Παναγιωτάκη άνοιξαν έναν λογαριασμό στην ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, όπου γνωστοί, φίλοι και άγνωστοι από όλο το πανελλήνειο, κατέθεσαν χρήματα και μαζεύτηκε το ποσό των 296.404 ευρώ. Το ποσό ήταν αρκετό για να μεταφερθεί ο μικρός Παναγιωτάκης στην Αμερική μαζί με έναν γονιό του, για να υποβληθεί σε θεραπεία. Αλλά, η Εθνική Τράπεζα και το υπουργείο Υγείας δεν αποδέσμευαν τα λεφτά. ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ. Θα μου πείτε, στο δικαστήριο δεν κρίθηκε κανείς ένοχος και ότι οι γονείς πήραν αποζημείωση 2 εκκατομύρια ευρώ. Όποιος φίλος αναγνώστης μπορεί να τιμολογήσει μια παιδική ψυχούλα, καλύτερα να μαζέψει τα μπογαλάκια του από αυτή την σελίδα. Σήμερα ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλλης θα ήταν 12 ετών. Μπορεί να μην πετύχαινε η θεραπεία. Μπορεί, αλλά δεν έγινε καν η προσπάθεια. Διότι ο Παναγιωτάκης τελικά έπασχε από την ανίατη γραφειοκρατία.
Γιατί τα λέω όλα αυτά, και τι σχέση έχουν; Διότι ακούγοντας από το πρωί σε ραδιοφωνική μετάδοση τους εργολάβους και σωτήρες του πλανήτη και της Αϊτής, μου ήρθε στο μυαλό ο Παναγιωτάκης. Όση βοήθεια και να μαζευτεί, δεν πρόκειται να πάει εκεί που πρέπει όταν πρέπει.
Για τους εργολάβους και σωτήρες του πλανήτη και της Αϊτής, αλλά και τους εργολάβους και σωτήρες της ζωής μας το παρακάτω τραγουδάκι. Διότι χωρίς κέρδος από την εργολαβία, κανείς δεν σου δίνει σημασία.
"Έστυψα το μυαλό μου αρκετή ώρα για να βρω λόγια....που θα μπορούσαν να περιγράψουν τα συναισθήματα που ένιωσα βλέποντας αυτό το βίντεο. Κατά ένα περίεργο τρόπο, εκτός από τη συγκίνηση που με κατέκλυσε, ένιωσα και ένα άλλο περίεργο συναίσθημα. Ναι, αυτό μπορώ κάπως να το περιγράψω...ένιωσα την ανάγκη να γίνω καλύτερος άνθρωπος....δηλαδή να προσπαθήσω."
Κάποτε ζούσαμε σε σπηλιές.
Τώρα μένει ο καθένας στο διαμέρισμά του.
Κάποτε οι άνθρωποι ζούσαν μαζί με όλη τους την οικογένεια και τους συγγενείς τους.
Τώρα ο καθένας θέλει την ησυχία του.
Κάποτε ζητούσαμε ο ένας τη βοήθεια του άλλου.
Τώρα αν τυχόν κάποιος ζητήσει βοήθεια απ' το γείτονά του (πράγμα σπάνιο) θα νιώθει ντροπή που το έκανε.
Κάποτε οι άνθρωποι γινόντουσαν ζευγάρι γιατί τους διακατείχαν αγνά αισθήματα έρωτα και συντροφικότητας.
Τώρα κίνητρο γνωριμιών και πολλάκις και σύναψης γάμων (δυστυχώς) είναι το συμφέρον.
Κάποτε δίναμε ο ένας στον άλλον ευχές κατ' ιδίαν.
Τώρα στέλνουμε sms στις γιορτές, στα γενέθλια, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα ...;
Κάποτε η τηλεόραση αποτελούσε μέσο ενημέρωσης.
Τώρα αποτελεί μέσο εξυπηρέτησης συμφερόντων, μέσο παραπληροφόρησης ...;σκέτο «μέσο».
Kάποτε πηγαίναμε παρέα στον κινηματογράφο.
Τώρα μένουμε στο σπίτι μας και βλέπουμε dvd.
Κάποτε η διασκέδαση ήταν τραγούδι και χορός.
Τώρα είναι ορθοστασία, το ποτό ανά χείρας και κουτσομπολιό.
Κάποτε οι μετακινήσεις γινόντουσαν με αυτοκίνητο.
Τώρα προσπαθούμε να αποφεύγουμε την αλόγιστη χρήση του.
Κάποτε η Αστυνομία φρόντιζε για τη φύλαξη των πολιτών.
Τώρα σκοτώνει δεκαπεντάχρονα και ξυλοφορτώνει αθώους πολίτες.
Κάποτε πιστεύαμε στη δικαιοσύνη («τυφλή» γαρ).
Τώρα το δίκαιο κατάντησε παραδικαστικό κύκλωμα.
Κάποτε η θρησκεία ήταν φωλιά πίστης και ελπίδας.
Τώρα αποτελεί κρησφύγετο ανίερων ιεραρχών.
Κάποτε η πολιτική ήταν η τέχνη του κυβερνάν.
Τώρα συνιστά τέχνη συγκάλυψης της διαφθοράς.
Κάποτε μιλούσαμε ελληνικά.
Τώρα ομιλείται η greeklish διάλεκτος.
Κάποτε στόχος των ανθρώπων ήταν να μορφωθούν.
Τώρα στόχος είναι το να μη μείνουν άνεργοι.
Κάποτε μάστιγα ήταν η πανούκλα.
Τώρα η ανεργία αποτελεί μάστιγα της εποχής.
Κάποτε βλέπαμε το δάσος και χαιρόμαστε τα δέντρα.
Τώρα βλέπουμε το δέντρο και ουκ ολίγες φορές χάνουμε το δάσος.
Kάποτε αγωνιζόμαστε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας.
Τώρα παλεύουμε να αναζητήσουμε κάποιο όνειρο, ένα όραμα, μια αξία ...;
Κάποτε θέλαμε ένα καλύτερο αύριο.
Τώρα που ζούμε στο πάλαι ποτέ αύριο αναπολούμε το χθες.
Σχόλιο: Μελαγχολικά αληθινό, αλλά η ζωή είναι ΤΩΡΑ και μπροστά. Πίσω είναι οι εμπειρίες και τα λάθη. Απο τη στιγμή που γεννιέται κάποιος ζει σε ένα "τώρα διαρκείας" δημιουργώντας το "μέλλον του"(μέσα απο αυτό που ηδη είμαστε σαν "συλλογική συνείδηση και είναι" - αυτό που ονομάζουμε άνθρωπο). Οραματα, αρχες, αξίες, όνειρα....δίνουν νόημα και υπόσταση στο "κουφάρι" μας. Αλλιως είναι "ο,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ο,τι αρπάξει ο κ@@@ς μας..." - άρα, μπροστά με καλή γνώση του "πίσω" δημιουργώντας το τώρα...ανεξάρτητα απο φυλή, χρώμα,χώρα,πίστη,καταγωγή.....
H απεικονηση(φωτογραφια) ενος αφγανου προσφυγα σ εναν καταυλισμο της Πατρας
(χωνευτηρι,σκουπιδοτοπο,Τοπο Ντροπης απ οτι ολοι βλεπουμε..)
ειναι του Ελβετου Jean Revillard /Rezo.CH ,εχει τον ειρωνικο/σαρκαστικο τιτλο
Agonie oder Ekstase?(Αγωνια -η-Εκσταση)
και πηρε το τριτο βραβειο στον διαγωνισμο φωτογραφιας του WorldPress.Org
Γιατι τωρα σας παρουσιαζω αυτη την απεικονιση και οχι του ελληνα, του
Γιάννη Κολεσίδη, που έκανε το γύρο του κόσμου στα Δεκεμβριανά
και μαλιστα μερα Κυριακη ειναι για να δουμε επιτελους την Κριση ολοι καταματα.
Η Παγκοσμια κριση που ακουμε, δεν ειναι οικονομικη ουτε σημερινη,
ειναι Κριση Αξιων ειναι Κοινωνικη Κριση την οποια δεν θελουμε να δουμε,
ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΜΕ ΩΣ ΕΙΔΟΣ,
ομως ΤΙΣ ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΙΧΟΥΣ τις εχουμε ηδη μπροστα στα ματια μας.
Οριστε μια απ αυτες στην βραβευμενη Φωτογραφια.
Αυτες ειναι οι Σαλπιγγες του Ιησου του Ναυι που αναφερει ο θρησκευτικος Μυθος
και οχι καποια χαλκινα πνευστα.
Αυτες ειναι οι Σαλπιγγες με την Μαγικη/Θεικη ,Υπερανθρωπη Δυναμη
που μπορουν να κανουν Θρυψαλλα τα Τειχη της Ιεριχους
και τα Τειχη της καθε Ιερουσαλημ και τα Δικα μας Τειχη.
Σημερα μονο τις βλεπουμε
μα σε λιγο καιρο θα τις ακουμε
ουαι και αλλιμονο μας συνανθρωποι
... ειναι Αμετρητες...!
άρθρο αναδημοσιευμένα από το www.manosbee.blogspot.com
Ένα 8χρονο παιδί πιάστηκε σε μία αγορά στο Ιράν να κλέβει ψωμί!
- Στο όνομα του Ισλάμ το παιδί πρέπει να τιμωρηθεί, ένα αυτοκίνητο θα πατήσει το χέρι του.Θα χάσει για πάντα τη δυνατότητα να ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι του.
- Είναι αυτή θρησκεία ειρήνης και αγάπης?
Το βίντεο δείχνει ένοπλους να σερνουν παιδιά για να τα χρησιμοποιήσουν ως «ανθρώπινη ασπίδα». Σου φαίνεται αυθεντικό ή λες να προέρχεται από διάφορες υπηρεσίες του Ισραήλ στα πλαίσια του πολέμου των εντυπώσεων;
Ας κρίνουν όλοι, εαν είναι αυθεντικό το βιντεο η το εφτιαξε η...Μοσσαντ. (Προσέξτε και το γεγονός ότι οι υπόλοιποι φαίνονται χαλαροί στο βίντεο).
Γιατί ΟΛΟΙ οι λαοι και άνθρωποι, υποφέρουν απο τέτοιες καταστάσεις. ΜΟΝΟ η ειρήνη μπορεί να φέρει δημιουργία και ευημερία και ευτυχία. Και εμεις είμαστε ΥΠΕΡ της ειρήνης ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν πρεπει να χρησιμοποιουνται τα παιδια. Οι ψυχες τους ειναι πολυ αγνες και αθωεες για να αντιληφθουν την δικη μας βρωμια. Ας τα αφησουμε τουλαχιστον να ονειρευτουν εναν καλυτερο κοσμο. Και να μην μεγαλωσουν μεσα στο μισος και την οργη, οπως συμβαινει τωρα.... σχόλια από το orfni.blogspot.com
Χώμα μου, πέτρες μου σας παρακαλώ αγκαλιάστε τον όσο πιο απαλά, σφίξτε τον όσο πιο τρυφερά, χαϊδέψτε τον, κομμάτι σας είναι, εσείς τον γεννήσατε.
Ετσι όπως πάνω σας κρατιέται με τα σφιγμένα απ' τον θάνατο δάχτυλα, στηρίξτε τον. Και νιώστε τα χείλη, που βυθισμένα στην πούδρα σας σφραγίζουν σαν πόρτες τον απόηχο απ' αυτό που ήταν η πνοή της ψυχής του: την κραυγή του. Και ακούστε τον.
Την κραυγή, που ανέβηκε μέσα απ' τα σπλάχνα του, όχι μία, αλλά χίλιες και μύριες φορές: «Λευτεριά».
Χώμα μου και... πέτρες και σκόνη κοιτάχτε τον έτσι, καθώς με απλωμένα τα χέρια προσεύχεται. Και στηρίξτε τον.
Να ορθωθεί η φωνή, να γκρεμίσει. Την πλάκα, που από πάνω του απλώνεται σαν φυλακή. «Λευτεριά» φωνάζει. Ακούστε τον. Λευτεριά από μπότα αφέντη όποιου είδους. Λευτεριά για πατρίδες και από πατρίδες. Λευτεριά από κάθε αλυσίδα, που δένει τα χέρια, τη γλώσσα, τα πόδια, το πνεύμα.
Λευτεριά απ' τους φόβους, που είναι οι πιο βαριές αλυσίδες. Οχι οι έξω. Οι φόβοι οι μέσα, που έχει καθένας στο στήθος του. Αυτοί είναι οι πιο σκληρές αλυσίδες.
Δεν έρχεται νέα χρονιά, πέτρες και χώμα. Η ίδια χρονιά διαρκεί στων ανθρώπων το γένος. Η σφεντόνα έγινε βέλος και το δόρυ έγινε όπλο φωτιάς.
Για ένα λάκκο νερό γίνονται οι φόνοι, για μία πέτρα που λάμπει, για μια μαύρη λάσπη, για ό,τι η κάθε εποχή νομίζει πολύτιμο.
Για μία κοτρώνα, που πάνω της κάποιος διατάζει και που παίρνει το σχήμα καρέκλας και θρόνου.
Προσευχή ανεβαίνει απ' αυτό το χώμα, που έχει το σχήμα ανθρώπου. Αγκαλιά ζητάει, της γυναίκας του, να χαϊδεύει κεφάλια παιδιών, των παιδιών του, τους καρπούς της τροφής του να γεύεται, ζεστασιά και δροσιά να του δίνουν τα λίγα φορέματα. Και φωνή! Η δική του φωνή να μπορεί να ακούγεται ελεύθερα. Και να γίνεται πράξη.
Δρασκελιά! Το κάθε του βήμα να είναι ανεμπόδιστο. Να διαλέγει και τόπους και ανθρώπους. Να διαλέγει πατρίδα. Πατρίδα χωρίς συρμάτινα σύνορα και αίμα. Πατρίδα κοινής γλώσσας και ονείρων. Πατρίδα σαν αυτή, που κάποτε θά 'ρθει: Όλη η Γη μια πατρίδα.
Μέχρι τότε αυτός, που ματωμένος τώρα προσεύχεται, θα κρατιέται σφιχτά από τις πέτρες, είτε ρέει ψυχή είτε όχι στα σπλάχνα του.
Και μ' αυτές θα παλεύει ν' ανοίξει το δρόμο ανάμεσα από μίσος τυφλό και πλούτο κι αγριάδα ανθρώπινη.
Ώσπου όλοι μαζί να χαθούμε ή όλοι μαζί να σωθούμε. Γιατί όλοι μαζί στη μοίρα της ίδιας πατρίδας ανήκουμε. Αυτής, που αγκαλιάζει το άψυχο σώμα. Στο χώμα, που μας κάνει αδέρφια.
Πόσο εθισμένοι μπορεί να έχουμε γίνει εν τέλει στα εγκλήματα; Πόσο εθισμένοι μπορούμε να είμαστε στο αίμα, στους ακρωτηριασμούς, στις γενοκτονίες; Πόσο γερό στομάχι έχουμε αποκτήσει που βλέπουμε τα πλάνα από δορυφόρο πριν και κατά την διάρκεια βομβαρδισμών και συνεχίζουμε να τρώμε τα πατατάκια μας ή να κάνουμε ζάπινγκ στην ξανθιά μπούκλα της παρουσιάστριας; Πόσο εύκολα μπορούμε να λέμε ότι αυτά συμβαίνουν στον κόσμο και ότι η ζωή συνεχίζεται; Ποιανών ζωή συνεχίζεται και πώς συνεχίζεται δεν μας αφορά καθόλου. Τί είναι αυτό που μας έχει κάνει ένα καλάθι εικόνων σφαγιασμένων παιδιών και αιματοκυλισμένων ανθρώπων; Πού τέλος πάντων είναι η αγανάκτησή μας; Πού είμαστε εμείς;
Τί είδους ύπνωση έχουμε πάθει που παρακολουθούμε μία γενοκτονία ή μία αδικία και στεκόμαστε άλλοτε σαν παγοκολώνες και άλλοτε σαν τόσο έμπειροι στον πόνο;
Ποια «χρόνια πολλά» και ποιο «ευτυχισμένο το 2009»; Ποιανών τα χρόνια να είναι πολλά; Για ποιον είναι αυτή η ευχή γιατί έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι θέλω κάποιοι να μην έχουν ούτε χρόνια πολλά ούτε μέρες πολλές. Και πρέπει να νιώσω ντροπή που θέλω να δω αυτή την αλαζονική Λίβνι ξεκοιλιασμένη και τον άλαλο Ομπάμα να σέρνεται όπως το παιδί που μόλις η βόμβα του έκοψε τα πόδια; Δεν θα είμαι καλός άνθρωπος; Δεν θα είμαι πολιτισμένος άνθρωπος; Και τι είναι τέλος πάντων καλός πολιτισμένος άνθρωπος; Αυτός που απλά παρακολουθεί την σφαγή, κοιτάει την πάρτη του και δε μιλάει πολύ για να μην κακοχαρακτηρισθεί ως απολίτιστος;
Αντί να ντρεπόμαστε για όλους τους πολιτισμένους του κόσμου, άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων, που το έχουν βουλώσει και ίσως να γράφουν το επόμενο βιβλίο ή ποίημα που θα τους αφήσει στην ιστορία, πρέπει να ντρεπόμαστε όταν θέλουμε να φωνάξουμε για το άδικο. Πού είναι λοιπόν όλοι αυτοί οι πολιτισμένοι; Πού είναι όλοι αυτοί που έκλαιγαν στην προβολή της «Λίστας του Σίντλερ» και του «Πιανίστα», που είναι αυτοί που έβγαιναν και όρθωναν τις γροθιές τους σε συναυλίες για τους σφαγιασμένους Σέρβους; Τί έγινε τώρα, τα μωρά και οι μανάδες είναι μουσουλμάνοι και λίγο μας κόπτει; Τί έγινε λοιπόν ο κατατρεγμένος λαός των Ισραηλιτών με τα μνημεία σφαγής σε κάθε χωριό του πλανήτη; Ξύπνησε μέσα τους ο Χίτλερ και δρουν πλέον ως ο εκλεκτός λαός του Θεού; Σιωπή... Είναι παιχνίδια μεγάλων αυτά και μην τα αγγίζετε. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εγκληματιών θα είναι εκεί όταν πρέπει (όταν όλα δηλαδή τελειώσουν) για να δώσει λύση.
Ας συνεχίσουμε να τρώμε τα πατατάκια μας, να συγκινούμαστε , να ανεχόμαστε τους πολιτικούς μας που έχουν μπερδέψει την διπλωματία με την ανυπαρξία και άντε το πολύ να κάνουμε μία ειρηνική διαδήλωση με κεράκια στην μνήμη των αθώων νεκρών. Ειρηνικά και ήσυχα με τραγουδάκια και πλακάτ. Με συγκίνηση και θλιμένο βλέμμα. Με πολιτισμό και ανωτερότητα. Για να κοιμηθούμε κι απόψε ήσυχα για το καθήκον που κάναμε ως ειρηνικοί και φιλήσυχοι μικράνθρωποι.
1) Μην τολμήσεις και κάνεις μία καλή πράξη χωρίς να πληρωθείς! Χαλάς την πιάτσα!!
